My Slave My love(Part6)
posted on 16 Apr 2011 00:53 by yamatoe in FictionKibumXDonghae
ใช้เมาส์ลากเอานะ เด๋วมีคนเห็น อิอิ
ตั้งแต่เช้า......คิบอมกับดงแฮต่างไม่ได้คุยอะไรกันเลย......ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะทำตัวตามปรกติก็เถอะ....แต่เพื่อนๆก็ไม่ได้สงสัยอะไรเป็นเพราะทั้งสองคนนี่ปรกติก็แทบจะไม่คุยกันอยู่แล้ว
***************โรงอาหาร****************
“ฮยอคแจ!!!!......อย่าลืมบัตรสวนสนุกวันอาทิตย์นี้นะ”ซองมินเตือนความจำเพื่อนด้วยความหวังดีและที่สำคัญที่สุดเพราะเขาอยากจะไปมากๆนั่นเอง
“ผมว่าซองมินอยากไปมากๆเลยนะครับเนี่ยะ 55”คยูฮยอนหัวเราะกับอาการร่าเริงเกินตัวของกระต่ายน้อย
“ไม่ลืมหรอก!!!!.....เจอกันที่หน้าสวนสนุกวันเดอร์แลนด์ประมาณ 9 โมงนะทุกคน”ฮยอคแจยิ้มแก้มปริตอบด้วยรอยยิ้ม.......วันนี้เขามีความสุขที่สุดเลยก็ว่าได้.......ไหนดงแฮจะชวนไปเที่ยววันเสาร์นี้แล้วยังชวนเขากลับบ้านด้วยกันอีก......
“สวนสนุก!!!!........”คิบอมอุทานออกมาเบาๆ เพราะเขาไม่รู้เรื่องที่เพื่อนๆคุยกันนั่นเอง
“ใช่แล้ว!!!!....ใช่แล้ว...เราจะไปสวนสนุกกันไปด้วยกันรึปล่าวคิบอม??”อีทึกอยากให้เพื่อนๆ สานสัมพันธ์เลยชวน
“ไปซิ!!!!...คิบอม.....ไปเที่ยวกับเพื่อนๆบ้าง....นายหน่ะเที่ยวกับผู้หญิงจนผอมไปหมดแล้ว55”ฮยอคแจพูดติดตลก
“ไม่ดีกว่า!!!!......”ตอนแรกก็กะจะไปอยู่หรอก.....แต่พอเห็นฮยอคแจชวนเขาด้วยสีหน้าดีใจสุดๆนั้น.......ลึกๆมันหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก......ถึงเขาจะไม่รู้ว่าเพราะอะไร.......แต่ทำไมเขาต้องไปด้วยล่ะ......
“ฉันไม่อยากทำให้ใครลำบากใจ.........”คิบอมพูดจบก็ลุกขึ้นเดินเอาจานไปเก็บทันที
“อะไรของเขานะ!!!!........เห็นอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เช้าแหละ”ฮยอคแจและเพื่อนทำหน้างงๆกับอารมณ์แปรปรวนของเพื่อนรัก ไม่มีใครเข้าใจความหมายที่คิบอมพูด......ยกเว้นก็แต่คนที่นั่งเงียบมาตั้งแต่เมื่อกี้......ดงแฮก้มหน้ากัดริมฝีปากบางๆนั่นด้วยความรู้สึกปวดร้าว........
ที่นายพูดเมื่อกี้มันหมายถึงฉันงั้นเหรอ??.....................
ถ้าฉันไม่ไป........นายคงจะรีบตกลงทันทีเลยซินะ.........
เมื่อทั้งหมดกินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วกำลังจะเดินกลับเพื่อเข้าห้องเรียน......แต่อยู่ๆ ดงแฮก็นึกขึ้นได้
“เอ่อ......พวกนายไปกันก่อนนะ ฉันลืมโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะหน่ะ!!!!........”ดงแฮพูดอย่างรีบร้อน
“ฉันไปเอาเป็นเพื่อนไหม??”ซองมินถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่เป็นไรหรอก??.....ใกล้ๆนี่เอง......ยังไงถ้าฉันเข้าสายฝากนายบอกอาจารย์ด้วยนะ”ดงแฮบอกซองมินก่อนจะวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
“ฮ......แฮ่กๆ......อยู่ไหนนะ.......ก็จำได้ว่าวางไว้ตรงนี้นี่หน่า”ร่างบางที่หอบตัวโยนเพราะวิ่งมาเดินหาไปด้วยพลางนึกไปด้วยว่าเอาไปวางไว้ตรงไหน......ขณะที่ดงแฮกำลังก้มตัวลงเพื่อหาบริเวณใต้โต๊ะนั้น
“นายหาอันนี้อยู่เหรอ??”เสียงทุ้มนุ่มลอยมาจากข้างหลังพร้อมกับมือถือของเขาลอยไปลอยมาอยู่ตรงหน้า.......ดงแฮเงยหน้าขึ้นไปมอง.....ก็พบกับชายหนุ่มมาดสุดแสนจะเท่ห์ยิ้มให้.....ดงแฮค่อยๆลุกขึ้นยืน
“เอ่อ!!!!.....ใช่ครับ.......ขอบคุณมากครับ”ดงแฮกล่าวขอบคุณและกำลังจะยื่นมือไปหยิบมือถือของตัวเองนั้น
“อ๊ะ!!!!......เดี๋ยวซิ!!!!..........”อยู่ๆชายคนนั้นก็ชักมือกลับ
“นายยังไม่บอกชื่อเลยนะ.....จะรู้ได้ยังไงว่านี่เป็นของนาย!!!!”ร่างสูงยิ้มกวนๆ ให้.......ดงแฮไม่รู้จะทำยังไงเลยยอมบอกชื่อไป.....
“เอ่อ......ฉันชื่ออีดงแฮ......ว่าแต่นายจะคืนโทรศัพท์ให้ฉันได้หรือยัง”ดงแฮขมวดคิ้วเป็นเชิงว่าไม่ค่อยพอใจคนตรงหน้านี่ซักเท่าไหร่
“โอเคๆ........คืนแล้วๆ......อย่าเพิ่งโมโหซิ!!!”เขายกมือยอมแพ้แล้วยื่นโทรศัพท์ให้ร่างบางถึงมือ......
เมื่อดงแฮได้โทรศัพท์แล้วเสียงออดโรงเรียนก็ดังขึ้นเตือนให้เขาต้องรีบเข้าห้องเรียน.......ขณะที่ดงแฮหันหลังกลับก็มีมือมารั้งต้นแขนไว้.....ร่างบางเลยหันกลับมา
“ฉันชื่อเชว...ซีวอนนะ....ยินดีที่ได้รู้จัก!!!!”พูดจบซีวอนก็ขยิบตาซึ่งเป็นท่าถนัดของเขาให้ดงแฮไปทีนึงแล้วเดินจากไป
ดงแฮยืนงงอยู่ซักพักก็นึกขึ้นได้ “เฮ้ย!!!....มีเรียนนี่หว่า”แล้วก็รีบวิ่งกลับห้องเรียน
“ครืด...........”ดงแฮเปิดประตูทันทีหลังจากที่วิ่งมา
“ขอโทษครับ!!!!ที่มาช้าเผอิญผมไป........อ.....เอา..........ของ”เสียงดงแฮค่อยๆ เบาลงๆ เมื่อเห็นไม่มีคนอยู่ในห้องเลยแม้แต่คนเดียว
“ฮ่า....ฮ่า...ฮ่า.พูดกับใครอยู่นะ ดงแฮ”ฮยอคแจที่มายืนรอดงแฮอยู่หน้าห้องหัวเราะออกมาในความเป๋อของร่างบาง
“ตลกนักรึไง........ว่าแต่ทำไมไม่มีใครอยู่เลยล่ะ......ไปไหนกันหมด”ดงแฮถามหลังจากตบไหล่ฮยอคแจไป
“ชั่วโมงนี้เรียนพละนะ.....อาจารย์เลื่อนกระทันหันไปหน่อย......ฉันเลยมารอนาย รีบไปเปลี่ยนชุดซิ”ฮยอคแจอธิบาย......ที่จริงคนที่ต้องมารอดงแฮคือซองมิน......แต่เขาเองที่บอกให้ซองมินไปก่อน
“นายเปลี่ยนชุดแล้วนี่.....งั้นก็ไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันเปลี่ยนเสร็จแล้วจะตามไป”ดงแฮร้องบอก
“เดี๋ยว!!!!!........”ฮยอคแจร้องเรียกดงแฮให้หยุด........ร่างบางหันมาทำตาโต
“นายไม่เป็นไรแน่นะ.......เห็นซึมๆตั้งแต่เช้า......เอ่อ!!!!....ฉันแค่อยากจะบอกว่าฉันเป็นห่วงนะ”ฮยอคแจทำสีหน้าจริงจังผิดกับทุกที......
“อืม!!!!....ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ.......นายหน่ะใจดีที่สุดเลย”ดงแฮยิ้มให้อย่างอ่อนโยน.....แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่รู้ว่าคนตรงหน้ามีความรู้สึกอย่างไรต่อตนเอง
ทั้งสองคนยิ้มให้กันโดยที่ไม่รู้ว่ามีคนๆหนึ่งเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด......แต่เขาบังเอิญมาเห็นงั้นหรือ??
ไม่ใช่หรอก.......เขาไม่ได้บังเอิญมาเห็นเพราะเขาก็ตั้งใจมารอดงแฮเหมือนกัน
เพียงแต่เมื่อเขาเห็นเพื่อนรักเดินตัดหน้าเข้าไปหาร่างบางก่อน......เขาจึงต้องแอบอยู่ในมุมที่ไม่มีใครเห็น.......แอบมองทั้งสองคนยืนคุยกันอย่างสนิทสนม......ต้องแอบ........แม้กระทั่งความรู้สึก..........ให้ตายเถอะ!!!!......เขาจะมารอทำไมเนี่ยะ!!!!
ทีกับฉันนายไม่เคยยิ้มให้แบบนั้นเลย..........คิบอมหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ พลางเอามือปิดหน้าตัวเอง
ที่ฉันต้องคอยแกล้งนาย......ก็เพื่อที่จะให้นายมาสนใจฉันบ้าง!!!!.....
ที่ฉันคอยมองนาย........ก็เพราะไม่อยากให้คนอื่นเข้าใกล้......นายจึงต้องอยู่ในสายตาฉันตลอดเวลา
แต่ในใจนาย...........คงมีแต่ฮยอคแจซินะ......... น้ำตาค่อยๆ ไหลจากดวงตาสีดำสนิทนั่น แต่ไม่มีใครได้เห็นมันเพราะเจ้าของเลือกที่จะปกปิดซ่อนมันเอาไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชาที่ดูเหมือนไม่มีความรู้สึกอะไร.........จะต้องปิดไว้จนนาทีสุดท้าย??.....ก่อนที่เขาจะกลายเป็นคนไม่มีหัวใจไปจริงๆ
ดงแฮเดินเข้าห้องเปลี่ยนชุดอย่างอารมณ์ดี.........เมื่อเขาถอดเสื้อนอกออก เหลือเพียงแต่เสื้อกล้ามสีขาวตัวบางเบานั้นก็พลันเหลือบไปเห็นตัวเองในกระจก(ล็อคเกอร์)........ซอกคอของเขายังเหลือรอยแดงช้ำเป็นจุดๆปละปลายไป......ทำให้ดงแฮรีบยกมือทาบคอตัวเองทันทีเหมือนกลัวคนจะเห็น
“ปิดทำไมล่ะ???........นายไม่ชอบรอยนั่นเหรอไง”เสียงเย็นเยียบที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลังพร้อมๆ กับมือแกร่งที่โอบเอวเขา.....คางของคิบอมวางอยู่บนไหล่ของร่างบาง......ลมหายใจที่รดต้นคออยู่มันทำให้เขารู้สึกหวาบหวิวอย่างบอกไม่ถูก
“ปล่อยเลยนะ!!!!.........”ดงแฮพยายามแกะมือปลาหมึกของคิบอมที่เริ่มล้วงเข้าไปในเสิ้อกล้ามของเขา
“ไม่ปล่อยหรอก!!!!.........ไม่มีทาง!!!!!”คิบอมตะโกนใส่ดงแฮ.....เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องโมโหขนาดนี้.....คิบอมงกระชากต้นแขนของร่างบางแล้วดันให้ติดกับล็อคเกอร์.......แล้วประกบปากกับดงแฮทันที...ลิ้นร้อนไล่ไปตามริมฝีปากอิ่มสวยสีแดงเรื่อนั่นสักพักก็เข้าไปควานหาความหอมหวานในโพรงปากของอีกฝ่าย ลิ้นของร่างสูงพลางเล่นเกี่ยวกระหวัดจนไม่ยอมปล่อย “อื้ออออ!!!!.....”เสียงครางน้อยๆ ของดงแฮบ่งบอกกำลังจะหมดลมหายใจ
“โอ๊ย!!!!......”คิบอมเงยหน้าขึ้นมาทันทีเพราะความเจ็บปวดในปาก......กลิ่นคาวเลือดเป็นหลักฐานได้อย่างดีว่าร่างบางตรงหน้ากำลังประท้วงด้วยการกัดเข้าให้
“อย่านึกนะ......ว่าปากฉันเป็นแผลแล้วจะจูบนายไม่ได้!!!!”ว่าแล้วร่างสูงก็รวบมือทั้งสองข้างของดงแฮด้วยมือเดียว แล้วจัดการกดจูบร่างพยศตรงหน้าให้แรงที่สุด......มืออีกข้างก็สอดเข้าไปในเสื้อของร่างบางทำหน้าที่ลูบไล้แผ่นอกขาวเนียนนั่น….และเมื่อสัมผัสบางเบาปะทะกับยอดอก ร่างบางก็ส่งเสียงครางหวานหูออกมาเป็นระยะ เพราะสัมผัสอันหวาบหวิวนั่น.....รู้สึกทรมาน......แต่ตัวเองก็หมดเรี่ยวแรงเพราะสัมผัสนั่น
“แฮ่กๆๆ....อ๊า.....หยุดนะ.....อย่า.....”ร่างสูงไม่เปิดโอกาสให้คนตรงหน้าได้พักนานก้มหน้าใช้ลิ้นไล้ไปตามซอกคอเนียนนุ่มพลางขบเม้มจนเป็นรอยแดงซ้ำรอยเดิมที่เขาเคยทำเอาไว้.....ร่างสูงประทับตราตัวเองให้กับร่างบางตรงหน้าจากซอกคอมาถึงแผงอกนั่นและใช้ปากครอบครองยอดอกแทน......”อ๊า!!!!”ดงแฮร้องเสียงดัง
“เบาๆหน่อยซิ......เดี๋ยวคนอื่นได้ยินเข้า...”คิบอมอ้าปากกระซิบบอกร่างบางที่ตอนนี้หน้าแดงเพราะความอายไปแล้ว.......ร่างสูงยังคงปรนเปรออารมณ์ค้างของตัวเองไม่หยุดหย่อน.....
“อื้ออออ.......อย่า......คิบอม....ไม่นะ......ขอร้อง.......”ร่างบางประท้วงเมื่อเห็นว่ามืออีกข้างของคิบอมกำลังจะสอดเข้าไปในกางเกงแต่เมื่อร่างสูงเงยหน้าจ้องมองก็เห็นใบหน้าสวยขึ้นสีชมพูเรื่อเพราะเลือดที่สูบฉีดจากภายใน.....ดวงตาหรี่นิดๆและลมหายใจหอบหนักๆนั่น.....มันยิ่งทำให้คิบอมเห็นว่าคนตรงหน้าตอนนี้เซ็กซี่เป็นที่สุด
ร่างสูงไม่ฟังอะไรแล้วทั้งนั้นมืออีกข้างที่เคยลูบไล้หน้าท้องให้ร่างบางรู้สึกปั่นป่วนบัดนี้ ได้เล็ดลอดเข้ามาในกางเกงจนได้.......
“ฉันว่านายก็อยากอยู่นะ!!!!.......”ร่างสูงกระซิบบอกร่างบางเมื่อเขาได้กอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบางที่กำลังแข็งขืนบ่งบอกถึงอารมณ์อยู่ในขณะนี้พลางค่อยๆ ลูบไล้แก่นกายนั้นไปมาจากเบาๆก็เปลี่ยนเป็นแรงขึ้นๆ จนร่างบางแทบจะทรุดถ้าร่างสูงไม่ประคองไว้
“ไม่นะ!!!!.......หยุดเถอะ.......อ๊า.....แฮ่ก....”ถึงร่างบางจะร้องห้ามแต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าไม่มีอารมณ์ร่วมก็คนตรงหน้าทำให้สติเขากระเจิงขนาดนี้แล้ว........ร่างสูงจัดการถอดกางเกงขาสั้นทิ้งและปรนเปรอความสุขต่อแต่คราวนี้เขาใช้ปากแทนมือ......ร่างสูงค่อยๆใช้ลิ้นดุนแก่นนั่นช้าๆ...และเร็วขึ้นเรื่อยๆ....
“ฉ.......ฉันไม่ไหวแล้ว”ดงแฮส่งเสียงกระเส่าแทบจะขาดใจก่อนที่ของเหลวสีขาวขุ่นจะทะลักออกมา.....ร่างสูงจัดการกลืนความหอมหวานนั่นทั้งหมดเข้าไปแล้วก็อุ้มร่างบางที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อต้านให้นอนราบลงกับพื้นพร้อมกับจัดการถอดอาภรณ์ของตัวเองเป็นที่เรียบร้อย
“คิบอม........ไม่เอานะ!!!!!........”ดงแฮทำหน้าเหมือนกำลังจะตาย.....ร่างสูงกดจูบร่างบางไว้เพื่อไม่ให้หนีไปไหน....มือข้างหนึงลูบไล้แผ่นกายไปทั่วเพื่อกระตุ้นความรู้สึกเร่าร้อน.....และอีกมือหนึ่งก็ค่อยๆไล้วนเวียนรอบๆทางรักสีชมพูนั่น.....ร่างสูงสอดนิ้วเพื่อเปิดทางให้กับตัวเอง....
“อะ......อา.....อื้อ...”ดงแฮหลับตาพร้อมกับความรู้สึกเจ็บปวด.....คิบอมเปลี่ยนจากหนึ่งนิ้วเป็นสามนิ้วในทันทีเพราะความใจร้อน.....ถึงแม้ว่าจะสงสารร่างตรงหน้าก็เถอะ......แต่อารมณ์ของเขามาไกลเกินกว่าจะห้ามอยู่ซะแล้ว
“อ๊า......เจ็บ!!!!.....ไม่เอาๆ”ดงแฮส่ายหัวไปมาพลางดิ้นแต่ร่างสูงไม่รอช้าสอดแก่นกายของตัวเองเข้าไปแทนทันที......ร่างบางกระตุก.....ช่องทางที่บีบรัดแน่นทำให้คิบอมเคลิ้มจนเผลอกระแทกตัวเองลงไปอย่างแรง.....
“โอ๊ย!!!!......อ๊า.....อือ......”ดงแฮกัดฟันเพราะความเจ็บปวด......น้ำตาคลอรอบๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม......สองมือกดลงบนพื้นหวังเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย......ความเจ็บปวดนั้นเมื่อไหร่จะสิ้นสุดกัน.....เมื่อไหร่??......ไม่นานร่างสูงก็ปลดปล่อยอารมณ์ได้สำเร็จ.....แต่ร่างบางกลับหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า
“นายต้องเป็นของฉันเดียวเท่านั้น.........ดงแฮ!!!!”
